یه تجربه کوتاه
و جالب تر از اون.... من عاشق این اتاق خالیِ به اصلاح وبلاگ هستم.....حتی اگه تنها شنوندگان من دیوارای سبز این وبلاگ باشن....
کنکور قبول نشدم.....یعنی به هیچ عنوان قبول نشدم...من.... دانش آموز سمپادی...اونم فرزانگان یک......که تو مدرسه به اسمم قسم میخوردن....معلما بهم امیدوار بودن....خانواده برام یه عالمه چیزای خوب دیده بود.....قبول نشدم!
نمیگم آدم پرتلاشی هستم....نه....حداقل تا پارسال تلاش چندانی برای هدفم نکردم.... ولی رتبه من واقعا خیلی دورتر از چیزی بود که من بودم....
من خیلی زود پذیرفتم و کنار اومدم و تلاش کردن رو ذره ذره به خودم یاد دادم.... چیزی که تو ۱۲ سال تحصیلی یادش نگرفته بودم....
با خودم کار کردم که آدم باید قوی باشه.....این اتفاقی که برای تو افتاد اخر دنیا نیست.....کاش تمام امتحانات زندگیم اینقدر ساده و قابل جبران باشه....
و در آخر خدا رو شکر که سالمم و هنوز میخندم و دارم میخونم.....
شاید امسال باعث شد من یه رشد خیلی زیادی تو تفکراتم و اخلاق و منشم داشته باشم.....
پ ن: مصلحت خدا بی دلیل نیست.....
پ ن ۲: برای رسیدن به خواسته ات تمام تلاشت رو بکن.......هیچ آدمی از یکی دو روز نخوابیدن نمرده.....ولی بودن آدمایی که مومیایی شدن....زنده هایی که داخلشون به جای قلب تپنده یه جسد زندگی میکنه......آرزوهاتو دست کم نگیر......
پ ن۳: دیوارای وبلاگ من.....دوستون دارم........
با آرزوی رسیدن سریعتر گل نرگس......🤗🤗
آن ها طوری شکیبایی به خرج داده بودند ....